Negen koffers, vier gitaren en een enkele reis. Meer had Wypkje de Vries niet nodig toen ze met haar man en zoon van 20 op het vliegtuig stapte naar de Dominicaanse Republiek. Het huis in Friesland is verkocht, de spullen zijn weg en een plan is er nog niet. Wij mailden haar onze vragen terwijl de koffers nog maar net waren uitgepakt.
In het kort: Wypkje emigreerde (vorige week) met haar gezin naar de Dominicaanse Republiek (Cabarete om precies te zijn) zonder er ooit te zijn geweest. Ze vertelt waarom ze gingen, hoe het voelde om alles weg te doen en wat haar de eerste dagen opviel.
Hoe besluit je om te emigreren naar de Dominicaanse Republiek?
Wanneer werd "zou het niet leuk zijn" een echt plan?
We hebben het al tien jaar over emigreren en na de coronaperiode werd dat gevoel alleen maar sterker. Eerst wilden we naar Italië, later werd het een land buiten de EU. We zien in Europa dingen aankomen waar we niet achter staan en alles wordt steeds duurder. We moesten allebei fulltime werken om alles te kunnen betalen en daar hadden we geen zin meer in.
Waarom een land waar jullie nog nooit waren geweest?
We hebben alle landen buiten de EU onderzocht. Steeds was er iets wat ons niet beviel en uiteindelijk bleef er maar één plek over. We wilden hoe dan ook weg en dit was voor ons de enige optie, dus we hoefden er niet eerst heen. Als het niet bevalt, gaan we gewoon ergens anders naartoe. Het leven is hier een stuk goedkoper dan in Nederland, het weer is fijn en de natuur is prachtig.
Hoe reageerde jullie zoon?
Hij wilde vanaf het begin mee en dat is nooit veranderd. Hij ziet zelf ook wat er speelt. Een huis kopen zit er voor hem in Nederland voorlopig niet in.
Wat vond jullie omgeving ervan?
De meeste mensen vonden het heel leuk en vroegen ons het hemd van het lijf. Echt iedereen is nieuwsgierig.
Hoe voelt het om je huis en al je spullen te verkopen?
Wat was moeilijk om weg te doen?
Niets. Het motto van mijn vader was altijd: hecht niet aan aardse goederen. Daar zijn wij het mee eens. Alles wegdoen voelde juist heel bevrijdend.
Wat moest er per se mee?
Wat kleren, een toilettas en de gitaren van onze zoon. Dat zijn zo'n beetje zijn kindjes. Hij volgt sinds een jaar een gitaaropleiding en vindt dat helemaal geweldig. Uiteindelijk zijn er zelfs vier meegegaan 😂. Twee uit elkaar gehaald tussen de kleding en twee in een gitaarkoffer.
Wat heb je dan echt nodig?
Wat kleding, een toilettas, je telefoon en je paspoort. Je moet wat geld hebben en dan red je het wel.
Nooit gedacht: waar zijn we aan begonnen?
Jawel, een paar keer. Dan keek ik weer even naar het nieuws en wist ik waar ik het voor deed.
Hoe waren de eerste dagen in Santo Domingo?
Neem ons mee naar de eerste 24 uur.
We kwamen aan in de hoofdstad. Wat meteen opviel: wij waren de enige blonde mensen en iedereen zat ons aan te staren. Verder veel lawaai, veel verkeer en vooral chaos. Iedereen rijdt kriskras door elkaar en er wordt constant getoeterd. Tijdens de taxirit naar het appartement ging het meerdere keren bijna mis. Gekkenboel!
Wat is anders dan je had verwacht?
Dat aanstaren. Ik dacht dat er in zo'n grote stad meer buitenlanders zouden wonen. Het is ook onhandig dat we de taal niet spreken. We redden ons wel, maar wat basiskennis was handig geweest. We willen zo snel mogelijk Spaans leren.
Je eerste kleine geluksmoment?
Het landen van het vliegtuig. Ik heb een hekel aan vliegen, dus dat was een enorme opluchting.
Hoe ziet een gewone dag eruit?
Die hebben we nog niet gehad. We zijn een auto aan het regelen, hebben boodschappen gedaan en zijn één keer uit eten geweest. Verder proberen we uit te rusten. Tot nu toe missen we niets uit Nederland.
Die auto is nodig voor de volgende stap: de noordkust, waar het gezin in Cabarete wil gaan wonen.
Wat als je nog geen plan hebt?
Hoe is het om met een lege agenda te leven?
We zien het allemaal wel. Je kunt niet alles van tevoren plannen, in het echt gaat het toch anders. We moeten eerst landen, voelen en uitrusten. Daarna kijken we verder. Go with the flow. Waar ik stiekem van droom? De loterij winnen, zodat we nooit meer hoeven te werken en fulltime kunnen genieten van al het moois hier.
Wat zeg je tegen vrouwen die blijven hangen in "later"?
Dat is lastig, want niet iedereen is avontuurlijk ingesteld. Als je van zekerheid houdt of alles wilt plannen, moet je dit niet doen. Dan ben je snel weer terug, denk ik. Tegen alle anderen zeg ik: niet nadenken, gewoon doen! Het komt toch altijd wel weer goed. Als het echt je droom is: gaan!
Wat neem je hieruit mee als je zelf niet emigreert?
Je hoeft je huis niet te verkopen om iets met dit verhaal te kunnen. Wat blijft hangen is hoe weinig Wypkje nodig bleek te hebben en hoe licht dat voelde. Misschien is jouw versie kleiner: een kast leegmaken, een plan dat al jaren op 'ooit' staat een datum geven, die Antartica expeditie, of gewoon eens iets doen zonder dat alles vooraf is uitgedacht.
🌴 Je hoeft niet alles te weten om te kunnen beginnen.
Dankjewel Wypkje, dat je midden in het uitpakken en auto regelen de tijd nam om onze vragen te beantwoorden. We wensen jullie heel veel plezier in Cabarete en zijn nu al benieuwd naar het vervolg.
Meekijken hoe het verder gaat? Wypkje deelt het hele avontuur op Instagram via @wypkjedevries
Interessant? Deel met iemand:
7 leuke ideeën voor een happy dierendag
Waarom je die ene ketting nooit afdoet: sieraden met betekenis