
Van de week gebeurden er een paar dingen die ik inmiddels toch echt niet meer als toeval kan zien. Niets wereldschokkends, maar meer van die momenten waarop het universum lijkt te zeggen: “If you were waiting for a sign. This is it!”.
Het begon eigenlijk al een tijdje geleden bij mijn vader. Hij heeft een schetsboekje waarin hij iedere dag de plek tekent waar mijn ouders met de camper zijn beland. Een soort getekend reisdagboek. Hij spoort me al een tijdje aan om zelf ook weer eens te gaan schetsen. Want dat deed ik vroeger veel, maar tegenwoordig eigenlijk nauwelijks meer.
Vorige week zondag stuurde ik een voice memo met een brainfart naar een vriendin die in Texas woont. Wat als we samen weer eens iets gingen maken, creëren, schilderen? Ik stuur haar iets van mijn werk waarop zij verdergaat, en andersom. Een soort creatieve estafette over de oceaan. Ze reageerde meteen enthousiast en vertelde dat ze zich toevallig net weer had ingeschreven bij de kunstacademie in Portland.
Afgelopen week gaf ik met SYSO een lezing bij Kanaal30, een heerlijke creatieve plek in Utrecht. Daar ontmoetten we allerlei creatieve ondernemers en ik merkte hoe er bij mij meteen weer een lampje aanging. Al die mensen die dingen bedenken, maken en proberen. In de auto naar huis borrelden de ideeën alweer op.
En toen kwam afgelopen weekend. We zaten in Theater Pepijn bij Kamagurka. De absurdistische Belgische tekenaar en cartoonist die niet alleen lekker bizarre grappen maakt, maar ook live op het toneel tekent. Op een gegeven moment mocht ik zijn canvas omhooghouden. Hij vroeg mijn naam en wat ik deed. Ik gaf hem de simpele versie: 'grafisch ontwerper'. Waarop hij me prompt uitnodigde om in zijn plaats het doek vol te tekenen. Ik bedankte vriendelijk. Vooral omdat ik véél te benieuwd was wat hij van mijn opdracht 'zwarte kat' zou maken.
Maar achteraf dacht ik: serieus?! Hoeveel duidelijker wil je het hebben?
Mijn vader die me aanspoort te tekenen. Een vriendin die precies op hetzelfde moment weer wil creëren. Een ruimte vol makers die motiveren en Kamagurka die me letterlijk een leeg canvas aanbiedt. Misschien moet ik gewoon weer eens wat gaan maken. Zonder doel, zonder opdrachtgever, zonder dat het ergens goed voor hoeft te zijn. Gewoon tekenen, schilderen, knippen, plakken. Omdat het leuk is.
Want juist nu, in een wereld vol AI, is menselijke creativiteit misschien wel harder nodig dan ooit. Niet omdat alles wat we maken mooi, bijzonder of nuttig moet zijn. Maar omdat het maken zélf iets is wat we niet kwijt moeten raken.
Dus ik denk dat ik dat schetsboekje maar weer eens tevoorschijn haal. En mocht jij ook al een tijdje denken dat je weer eens iets creatiefs wilt doen: consider this your sign!







Interessant? Deel met iemand:
Uit de digitale bubbel